Miłość i poezja

Miłość jest ogniem, który plonie w odwiecznej czarze ludzkości. Daje życie i poczucie bliskości, pełni. Obiecuje spełnienie, jakiego nie daje nic innego. Utwierdza w przekonaniu, że możliwa jest droga we dwoje i wzajemne przeżywanie świata, wzajemne poznawanie tego, co nie odkryte, co zamknięte i pozostające w oddaleniu. Miłość otwiera oczy na rzeczywistość i wlewa do żył ogień. Powoduje, że kolory są intensywniejsze, dźwięki brzmią donośniej, a ciepło zdaje się najbezpieczniejszym schronem. Dopiero w oczach kochanka zobaczyć można swoje prawdziwe odbicie, dopiero dotykając dłoni, głaszcząc piersi, całując i wielbiąc, dostrzegać zaczynamy tajemniczy powab otoczenia. Ileż było w historii rodu ludzkiego tych wielkich par miłosnych, ileż erotyków spłynęło spod piór poetów wszystkich epok. Czyż trzeba ich tutaj wymieniać? Czyż trzeba przywoływać? Chyba nie, bo przecież
każdy ich zna, każdy zna ich wiersze, ma swoje preferencje w tym względzie i każdy kogoś z nich naśladuje. Kreacja jest siłą każdego związku, a podobieństwo do ludzi najpiękniejszych i najpiękniej kochających daje poczucie przynależności do sfer idealnych. Daje wrażenie unoszenia się nad bytem, nieco tandetnego „bujania w obłokach”, ale przecież w takim zawieszeniu jest najprawdziwsze poczucie istnienia. Miłość najpełniej utwierdza nas w przekonaniu, że jesteśmy, a osoba kochanka jest niczym fundament.