Storyboard, czyli reżyseria w obrazkach.

Na wstępie należy rozwiać mit, że jest to rodzaj komiksu, mimo, iż najczęściej tworzony jest przez rysowników komiksowych. Storyboard to cos więcej niż ilustrowany scenariusz, to wstęp do reżyserii filmu. Musi skupiać w sobie styl i jakoś rysunków, ciągłość scen, przebieg akcji, ruch kamer, emocje postaci, charakter przedmiotów. Daje wskazówki reżyserom, scenografom, operatorom, aktorom i montażystom. Pomaga określić obsadę, rodzaj dekoracji, czas zdjęciowy, ilość efektów graficznych, a więc i budżet.

Istnieje wiele rodzajów i wiele stylów tworzenia storyboardów. Najczęściej możemy spotkać się z czarnobiałymi ilustracjami, kolory utrudniają poprawki, dlatego stosuję się je głównie na życzenie klienta. Podstawową zasadą jest utrzymanie proporcji obrazków równych proporcjom kadru filmowego. Liczba kadrów i sposób ich rysowania zależy tylko od rysownika, ale dostosowana jest do przeznaczenia storyboardu.

Na potrzeby reklamy tworzy się proste kilku kadrowe scenopisy o małej wartości artystycznej. Tu liczy się szybkie wykonanie, dobry prezentacja produktu i jasna wizja reżysera, tak by niepotrzebne były dodatkowe opisy. Przedstawiane są tylko postaci i główne elementy scenografii, dlatego ołówek to wystarczające narzędzie pracy. Storyboard pozwala też precyzyjnie zaplanować umiejscowienie muzyki i grafiki komputerowej, dlatego jest bardzo ważnym etapem produkcji filmów reklamowych, videoclipów i filmów animowanych.

W tym ostatnim przypadku przed rysownikiem stoi więcej wyzwań. Kadry musza być dużo bardziej szczegółowe, opatrzone licznymi opisami, a praca nad nimi często trwa wiele miesięcy. Rysownik często musi współpracować z np. animatorem 3D, w celu poznania możliwości kreowania i manipulowania obiektami. W efekcie powstają tysiące drobiazgowych kadrów o dużej wartości artystycznej. Taki nakład pracy rekompensuje dużo większa swoboda twórcza i różnorodność w wyborze środków, co jest ogromną frajdą dla rysownika.

Scenopis na potrzeby teledysku różni się znacznie od tych wyżej opisanych. Często nie ma konkretnej fabuły, wiec nie musi budować sekwencji ujęć, zwykle przedstawia tylko klatki kluczowe. Pozwala to na analizę dni zdjęciowych i kosztów produkcji.

W produkcjach typu prezentacje multimedialne, wizualizacje, strony internetowe, filmy szkoleniowe i promocyjne scenopis przybiera role mapy po produkcie, informuje o rozmieszczeniu elementów i sposobie poruszania się między nimi. Często przedstawiany jest w formie diagramu Tu najważniejsze jest ostateczne przeznaczenie produkcji i oryginalny pomysł, by odróżnić produkt od szeregu innych podobnych.

Należy wspomnieć tu także o client-boardzie, jest to rodzaj Storyboard, najczęściej wykorzystywany w filmach reklamowych, jego zadaniem jest sprzedanie pomysłu. Stanowi wizualną pomoc przy przedstawianiu koncepcji filmu- klientowi. Jest bardziej szczegółowy i zwykle kolorowy, zawiera wyłącznie klatki kluczowe. Dopiero po zatwierdzeniu proponowanego pomysł przez klienta, na jego podstawie tworzy się storyboard.

Zastanów się teraz nad arsenałem techniki twórczej, jest to istotna kwestia przy doborze przyborów do rysowania. Zwolennikom najprostszej formy, wystarczy blok rysunkowy, ołówek lub marker, przybory kreślarskie i czerwona kredka, zawsze wykonuj nią pierwsze szkice, nie widać jej na kserokopiach, co znacznie przyspiesza i ułatwia przygotowanie ostatecznej wersji. Dla cyfrowych twórców podstawa będzie tablet. Bez względu na wybór metody dużym ułatwieniem będzie stworzenie cyfrowych szablonów storyboardów w proporcjach 4×3 i 16×9. Przyda się też aparat i skaner, to nieoceniona pomoc przy tworzeniu materiałów referencyjnych. Firmą wykonującą storyboardy oraz ich animowane odmiany czyli animatiki jest studio filmowe SQMStudio.

Książkę oceniamy po okładce?

Poznając marketing w definicji dziedziny dowiadujemy się od sławetnego P. Kothlera, iż istnieją cztery podstawowe elementy marketingu tak zwane 4P, a są nimi oczywiście produkt, dystrybucja, cena, promocja. Skupmy się, więc na produkcie. Czym jest owy produkt? Książkowa definicja mówi, iż produkt to wszystko, co można zaoferować klientowi w ramach konsumpcji. Produktem może tak, więc być przedmiot, usługa, idea a nawet miejsce. Gwałtowny rozwój globalizacji spowodował, że każdy kraj, każde miasto i region musi konkurować o konsumentów, turystów, inwestorów, studentów, przedsiębiorców, ale również o zainteresowanie mediów i opinii publicznej. Marketing miejsc jest odzewem miast na zaistniałą sytuację. Do pozyskania popularności i własnej tożsamości wykorzystywane są wielorakie kanały komunikacji wewnętrznej z mieszkańcami miasta jak i komunikacji zewnętrznej. Działania związane z kreowaniem marki miasta podjął Lublin 30 sierpnia 2007 r. Przeprowadzono wtedy briefing mediów. Rozpoczęto również pracę nas systemem identyfikacji wizualnej, których efektem był zielono- czerwony logotyp na czarnym tle. Od czasu powstania SIW liczne lubelskie i nie tylko lubelskie agencje reklamowe „ zabijają się” o wykonanie wymienionej wyżej komunikacji zewnętrznej i wewnętrznej. Miasto prowadzi wiele akcji eventowych, outdoorowych w samym Lublinie jak i w całej Polsce. Doczekaliśmy się już billboardów w większych miastach Polski zachęcających absolwentów liceów do studiowania w Lublinie, portalu miasta, czy wtapiania monet w kostkę brukową na lubelskim deptaku. Pomimo wielu prób kontaktu z potencjalnym konsumentem, po przeprowadzonych przez A.R.C Rynek i Opinia w kwietniu 2009 badaniach, nie widać zaskakującego wzrostu rozpoznawalności miasta jako marki. Miejmy nadzieję ze kolejne 2 lata działań „zainspirują” agencje reklamowe, a efekty działań będą miały swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości.